Masz prawo wiedzieć

Dodane: 31-12-2016 07:37
Masz prawo wiedzieć radca prawny katowice

Organy Sądu Najwyższego

Organy Sądu Najwyższego

Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego
Prezes Sądu Najwyższego (dla każdej z izb)
Zgromadzenie Ogólne Sędziów Sądu Najwyższego
zgromadzenie sędziów izby Sądu Najwyższego (dla każdej z izb)
Kolegium Sądu Najwyższego

W Sądzie Najwyższym działają także (ale nie są to organy SN):

Kancelaria Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego
Biuro Studiów i Analiz Sądu Najwyższego

Izby Sądu Najwyższego

Cywilna (31 sędziów)
Karna (28 sędziów)
Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych (19 sędziów)
Wojskowa (9 sędziów)

Na dzień 31 grudnia 2015 w Sądzie Najwyższym orzekało 84 sędziów3. Liczbę stanowisk sędziowskich w Sądzie Najwyższym oraz liczbę Prezesów ustala Prezydent RP na wniosek Zgromadzenia Ogólnego Sędziów SN. Od 2015 liczba stanowisk sędziowskich w Sądzie Najwyższym wynosi 933.

Pracami każdej z izb kierują Prezesi Sądu Najwyższego, a izby dzielą się dalej na wydziały.

Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/S%C4%85d_Najwy%C5%BCszy_(Polska)


Ochrona prawna dla pracowników przyjmowanych do pracy

W celu ochrony pracowników przed wykorzystywaniem opracowywane jest prawo pracownicze. Stojąc na straży wypełniania przepisów tego prawa prawnicy zatrudniani przy firmach stają się gwarantami ochrony prawnej osób przyjmowanych do pracy. W ich obecności mogą być podpisywane umowy o pracę i ustalane wszystkie warunki pracy łącznie z wynagrodzeniem oraz godzinami pracy obowiązkowej w miesiącu. Szczególna ochrona prawna należy się również pracownikom zwalnianym z pracy. Dzieje się tak dlatego, że pracodawcy bardzo często chcą zwalniać pracowników z błahych powodów, nie przestrzegając zasad dotyczących procedury zwalniania z pracy. Zdarza się również, że pracownicy z jakichś przyczyn domagają się od swoich pracodawców wypłaty odszkodowania i potrzebują wówczas porady prawnej.


skrót: Dz. U.

Powoływanie się na źródło

Przy powoływaniu się na akty prawne opublikowane w Dzienniku Ustaw należy przytoczyć pełną nazwę aktu prawnego wraz z datą jego uchwalenia, a następnie w nawiasie podać miejsce publikacji w następujący sposób:

skrót: Dz. U.
jeżeli akt prawny został opublikowany w innym roku, niż data jego uchwalenia należy podać również zwrot: ?z XXXX r.?
numer pod którym akt jest opublikowany: ?Nr XXX? (niestosowany w odniesieniu do aktów wydawanych od 2012 r.)
pozycję pod którą akt jest opublikowany: ?poz. XXXX?
dodatek ?z późn. zm.? (w praktyce czasem jako ?ze zm.?), jeżeli w dacie cytowania obowiązuje wersja aktu zmieniona w stosunku do wersji opublikowanej w cytowanym źródle
jeżeli akt jest objęty tekstem jednolitym, należy podać adres publikacyjny obwieszczenia zawierającego tekst jednolity: ?Dz. U. z XXXX r. Nr XX, poz. XXX? (zgodnie z zasadami techniki prawodawczej nie powinien, ale w praktyce bywa poprzedzany słowami: ?tekst jednolity? albo skrótami: ?tekst jedn.? lub ?t.j.?, np. ?tekst jednolity: Dz. U. z XXXX r. Nr XX, poz. XXX?)

Przykładowy zapis aktu prawnego wraz ze wskazaniem źródła:

ustawa z dnia 15 września 2000 r. ? Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1030, z późn. zm.)
ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774, z późn. zm.)
ustawa z dnia 13 stycznia 2012 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 118)

W praktyce prawniczej stosuje się prostszy zapis, np. Dz.U.2004.261.2603.

Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Dziennik_Ustaw